Een selectie van de foto's die ik de voorbije jaren op Flickr plaatste:
15 juni 2009
20 oktober 2008
Mechelen
Vorige zaterdag vertoefde ik de ganse dag in Mechelen. Gewapend met mijn fototoestel en in gezelschap van bijna 40 mede-flickeraars (leden van Flickr) ontdekte ik weer een pak verborgen en minder verborgen plekjes in deze mooie Belgische stad.
De foto's post ik beetje bij beetje hier.
De foto's van de andere deelnemers vind je hier.
05 oktober 2008
21 juli 2008
Belgicist
Nationale of regionale feestdagen zijn niet aan mij besteed. Défilés, vlaggenvertoon en slaapverwekkende toespraken waarin onverwijld allerlei zaken geëist worden waar geen zinnig mens van wakker ligt, vermijd ik angstvallig. Belg heb ik me nooit echt gevoeld. Vlaming al helemaal niet. Als kind misschien, maar toen wist ik niet beter. Dat Belgen niet echt nationalistisch ingesteld zijn, vind ik positief. Het volkslied niet kennen betekent dat we kritische individuen zijn, en geen onnadenkende meelopers achter een of andere vlag. Of dat we te dom zijn om die prehistorische tekst te onthouden, dat kan ook natuurlijk. Ik snap dan ook niet waarom velen zeggen dat ze fier zijn Vlaming, Belg, Antwerpenaar… te zijn. Alsof dat een eigen verdienste zou zijn.
Maar hoe meer de separatisten van de CD&V, N-VA, LDD en de racistische partij hun 19de-eeuwse discours voortzetten, hoe meer Belg ik me voel. En ik ben echt niet de enige. Ik erger me dan ook te pletter aan het forum dat een lilliputterpartij als de N-VA, die al meer dan een jaar het land gijzelt, krijgt in de media. Het VRT-journaal bekijken is niet meer uit te houden. Dat Bourgeois voogdijminister is van de VRT laat steeds meer sporen na. Ik begrijp niet dat vanuit Vlaanderen zo heftig - deels terecht - gereageerd wordt op de RTBF en Le Soir. De VRT en een balkankrant als De Standaard zijn even erg, zoniet erger.
Het hoeft geen betoog dat ik geen voorstander ben van een onafhankelijk Vlaanderen. Dat iedereen die geen fan is van een zelfstandig Vlaanderen het predikaat 'belgicist' meekrijgt, tot daar aan toe. Ik beschouw het dan maar als een geuzennaam. De lachwekkende mantra die je eeuwig hoort dat België een kunstmatige constructie is, zegt veel over het intellectuele niveau van de separatisten. Elk land is dat nu eenmaal. Landsgrenzen vormen zich niet natuurlijk, tenzij het land toevallig ook een eiland is. Vlaanderen zou al even artificieel zijn als België.
Maar uiteindelijk draait alles rond geld. Het is niet dat, op enkele N-VA'ers en leden van de racistische partij na, iedereen het Blut und Boden- of 'De taal is gans het volk'-principe aanhangt. Vlaanderen is rijk en wil gewoon nog rijker worden. En dat lukt natuurlijk niet met de Franstaligen en de vreemdelingen. Toch ben ik ongerust. Het wordt steeds moeilijk om te leven in een maatschappij die almaar onverdraagzamer, extremer en humorlozer wordt. De verrottingsstrategie van Bart De Wever, Geert Bourgeois en andere Philippe De Winters, werpt steeds meer overrijpe vruchten af. En het erge is dat de Franstalige partijen en media hier onbewust aan meewerken door zich al even onverzoenend op te stellen. Bevolkingsgroepen worden zo tegen elkaar opgezet. Een erg gevaarlijk spelletje. Ik ben er zeker van de sommige extreemrechtse groeperingen halsreikend uitkijken naar een burgeroorlog. Maar laat ons hopen dat de meeste Belgen hun lamme goedzak-mentaliteit behouden, zodat het nooit tot gewelddadigheden zal komen.
De oplossing van het probleem is nochtans simpel: schaf de taalgrens af, maak van België een volledig tweetalig land (de Oostkantons mogen ze van mij terug aan de Duitsers geven), voer een federale kieskring in en zorg ervoor dat iedereen in school fatsoenlijk Nederland en Frans leert. En profiteer van het leven in plaats van dat eeuwige gezaag en geklaag om futiliteiten.
Een ding is zeker. Mocht Vlaanderen onafhankelijk worden, emigreer ik naar Antarctica. Of naar de socialistische republiek Wallonië. Niet dat ze mij zullen missen, maar soit.
Maar hoe meer de separatisten van de CD&V, N-VA, LDD en de racistische partij hun 19de-eeuwse discours voortzetten, hoe meer Belg ik me voel. En ik ben echt niet de enige. Ik erger me dan ook te pletter aan het forum dat een lilliputterpartij als de N-VA, die al meer dan een jaar het land gijzelt, krijgt in de media. Het VRT-journaal bekijken is niet meer uit te houden. Dat Bourgeois voogdijminister is van de VRT laat steeds meer sporen na. Ik begrijp niet dat vanuit Vlaanderen zo heftig - deels terecht - gereageerd wordt op de RTBF en Le Soir. De VRT en een balkankrant als De Standaard zijn even erg, zoniet erger.
Het hoeft geen betoog dat ik geen voorstander ben van een onafhankelijk Vlaanderen. Dat iedereen die geen fan is van een zelfstandig Vlaanderen het predikaat 'belgicist' meekrijgt, tot daar aan toe. Ik beschouw het dan maar als een geuzennaam. De lachwekkende mantra die je eeuwig hoort dat België een kunstmatige constructie is, zegt veel over het intellectuele niveau van de separatisten. Elk land is dat nu eenmaal. Landsgrenzen vormen zich niet natuurlijk, tenzij het land toevallig ook een eiland is. Vlaanderen zou al even artificieel zijn als België.
Maar uiteindelijk draait alles rond geld. Het is niet dat, op enkele N-VA'ers en leden van de racistische partij na, iedereen het Blut und Boden- of 'De taal is gans het volk'-principe aanhangt. Vlaanderen is rijk en wil gewoon nog rijker worden. En dat lukt natuurlijk niet met de Franstaligen en de vreemdelingen. Toch ben ik ongerust. Het wordt steeds moeilijk om te leven in een maatschappij die almaar onverdraagzamer, extremer en humorlozer wordt. De verrottingsstrategie van Bart De Wever, Geert Bourgeois en andere Philippe De Winters, werpt steeds meer overrijpe vruchten af. En het erge is dat de Franstalige partijen en media hier onbewust aan meewerken door zich al even onverzoenend op te stellen. Bevolkingsgroepen worden zo tegen elkaar opgezet. Een erg gevaarlijk spelletje. Ik ben er zeker van de sommige extreemrechtse groeperingen halsreikend uitkijken naar een burgeroorlog. Maar laat ons hopen dat de meeste Belgen hun lamme goedzak-mentaliteit behouden, zodat het nooit tot gewelddadigheden zal komen.
De oplossing van het probleem is nochtans simpel: schaf de taalgrens af, maak van België een volledig tweetalig land (de Oostkantons mogen ze van mij terug aan de Duitsers geven), voer een federale kieskring in en zorg ervoor dat iedereen in school fatsoenlijk Nederland en Frans leert. En profiteer van het leven in plaats van dat eeuwige gezaag en geklaag om futiliteiten.
Een ding is zeker. Mocht Vlaanderen onafhankelijk worden, emigreer ik naar Antarctica. Of naar de socialistische republiek Wallonië. Niet dat ze mij zullen missen, maar soit.
18 maart 2008
Op de radio
Even deze blog reanimeren met de melding dat ik gisteren op de radio te horen was. In het programma Feyten of Fillet op Radio 1 stelde Koen Fillet me vragen of Lawrence Oates. Het was gisteren namelijk diens geboorte- én sterfdag. Het programma werd op voorhand opgenomen, zodat ik niet te zenuwachtig was. Ik heb 's avonds zelf niet durven luisteren, maar iedereen die me gehoord had, zei dat het goed was.
Voor wie de uitzending gemist heeft en zich afvraagt wie in godsnaam Lawrence Oates was, een korte samenvatting:
Lawrence Oates was een Brit die in 1911-1912 deelnam aan de zuidpoolexpeditie van Robert Falcon Scott. Scott wou als eerste de geografische zuidpool bereiken, maar toen hij op 18 januari 1912 met zijn 4 metgezellen 90 graden zuiderbreedte bereikte, zag hij er de Noorse vlag wapperen. En dit betekende dat Roald Amundsen hem voor was geweest en hij had gefaald.
De weg terug naar het basiskamp was een verschrikking. Eerst sterft Edgar Evans, maar ook Oates krijgt meer en meer last van bevriezingsverschijnselen en scheurbuik. Hij wil dat ze hem achterlaten zodat hij hen niet zou ophouden, maar daar wil de rest niets van weten. Op 17 maart 1912, op de dag van zijn 32ste verjaardag, offert hij zich uiteindelijk op. Tijdens een sneeuwstorm verlaat hij plots de tent - zonder zijn schoenen en extra kleding aan te trekken - met de beroemde woorden “I am just going outside and may be some time” (vrij vertaald: “ik ga even naar buiten en dat kan wel een tijdje duren). Ze hebben hem nooit meer teruggezien. Ook Robert Scott en zijn 2 overgebleven medereizigers overleven hun avontuur niet. Zij sterven enkele weken later van de honger en de kou tijdens een dagendurende sneeuwstorm. Dankzij de dagboeknotities van Scott, die een half jaar later werden teruggevonden, weten we wat Oates gedaan heeft en wordt hij sindsdien in Engeland als een held beschouwd.
Voor wie de uitzending gemist heeft en zich afvraagt wie in godsnaam Lawrence Oates was, een korte samenvatting:
Lawrence Oates was een Brit die in 1911-1912 deelnam aan de zuidpoolexpeditie van Robert Falcon Scott. Scott wou als eerste de geografische zuidpool bereiken, maar toen hij op 18 januari 1912 met zijn 4 metgezellen 90 graden zuiderbreedte bereikte, zag hij er de Noorse vlag wapperen. En dit betekende dat Roald Amundsen hem voor was geweest en hij had gefaald.
De weg terug naar het basiskamp was een verschrikking. Eerst sterft Edgar Evans, maar ook Oates krijgt meer en meer last van bevriezingsverschijnselen en scheurbuik. Hij wil dat ze hem achterlaten zodat hij hen niet zou ophouden, maar daar wil de rest niets van weten. Op 17 maart 1912, op de dag van zijn 32ste verjaardag, offert hij zich uiteindelijk op. Tijdens een sneeuwstorm verlaat hij plots de tent - zonder zijn schoenen en extra kleding aan te trekken - met de beroemde woorden “I am just going outside and may be some time” (vrij vertaald: “ik ga even naar buiten en dat kan wel een tijdje duren). Ze hebben hem nooit meer teruggezien. Ook Robert Scott en zijn 2 overgebleven medereizigers overleven hun avontuur niet. Zij sterven enkele weken later van de honger en de kou tijdens een dagendurende sneeuwstorm. Dankzij de dagboeknotities van Scott, die een half jaar later werden teruggevonden, weten we wat Oates gedaan heeft en wordt hij sindsdien in Engeland als een held beschouwd.
20 januari 2008
De Stripspeciaal-Zaak
Tot voor kort maakte ik deel uit van de redactie van De Stripspeciaal-Zaak. Elke zaterdag brengt dit magazine op hun website het laatste stripnieuws, besprekingen en een overzicht van pas verschenen en nog te verschijnen strips. Om nog maar te zwijgen van de specials (onder meer rond Franquin en Nero) en wedstrijden. De hoogtepunten verschijnen in een tweemaandelijkse papieren versie die je gratis in talrijke stripspeciaalzaken kan meegraaien.
Wegens tijdsgebrek heb ik mijn medewerking tot nader order stopgezet, maar werd nog net op tijd, uiteraard samen met de rest van de ploeg, geïnterviewd door dat andere stripmagazine, Stripelmagazine. Dit naar aanleiding van het 50ste nummer van de papieren versie van De Stripspeciaal-Zaak.
Lees het interview...
Wegens tijdsgebrek heb ik mijn medewerking tot nader order stopgezet, maar werd nog net op tijd, uiteraard samen met de rest van de ploeg, geïnterviewd door dat andere stripmagazine, Stripelmagazine. Dit naar aanleiding van het 50ste nummer van de papieren versie van De Stripspeciaal-Zaak.
Lees het interview...
31 december 2007
30 oktober 2007
Voer Voor Melomanen
Zoals ik eerder al deed met mijn boekbesprekingen (zie Het Boekventje), heb ik nu ook gedaan voor alles wat met muziek te maken heeft. Namelijk alles naar een aparte blog verhuisd. Dus concert- en (binnenkort ook) cdbesprekingen vind je voortaan hier. Jammer genoeg zijn kon ik de reacties op mijn tekstjes niet mee kopiëren, dus die zijn verloren gegaan.
20 september 2007
Populair
Het record van het aantal bezoekers per dag aan mijn website Het Laatste Continent stond al een paar jaar op 625 (gevestigd op 17 januari 2005). Out of the blue werd dit record deze week twee keer verbeterd: dinsdag klokte af op 892 bezoekers en gisteren waren het er maar liefst 1635! Opmerkelijk was dat de meeste bezoekers via Google kwamen en telkens naar hetzelfde zochten. Dinsdag was dit de koudste temperatuur ooit geregistreerd in Antarctica. Gisteren was iedereen plots erg geïnteresseerd in het percentage ijs dat er in Antarctica ligt. Er liep duidelijk ergens een prijskamp met vraagjes over Antarctica. Eigenlijk heb ik niet lang moeten zoeken. Op de website van De Morgen kan je tien dagen lang elke dag een koelkast winnen. En de vragen hebben dus soms betrekking op Antarctica...
13 september 2007
Werken als piloot in Antarctica
Nico Indeherberge maakte zijn droom waar en werkte tijdens de vorige Antarctische zomer (2006-2007) als piloot in Antarctica. Een harde job, met nauwelijks rustdagen, maar toch vertrekt de Belg binnenkort opnieuw naar het zuidpoolcontinent om voor het British Antarctic Survey te vliegen. En daar heeft de onweerstaanbare aantrekkingskracht van Antarctica veel mee te maken. Ik stuurde hem enkele vraagjes en Nico antwoordde uitgebreid. Lees het ganse interview op Het Laatste Continent.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
